Het ego: een huis van stenen en cement

Het ego kan je vergelijken met een huis. Stel je een woning voor die je begint te bouwen als je nog heel klein bent. Een steen is een herinnering, een gedachtenconstructie gekoppeld aan cement, de emotie. De herinnering kan een gebeurtenis zijn die je leuk of helemaal niet zo leuk vond. Het kan een overtuiging zijn waarvan we er zovele hebben. Het kan iets zijn wat je over jezelf of anderen of wat dan ook denkt ... maar allemaal zijn het gedachten waaraan we emoties gekoppeld hebben of stenen waaraan we cement gehecht hebben. Dit huis is in voortdurende verandering. Er verdwijnen stenen, zaken die je je niet meer herinnert. Er verdwijnt cement. Het speelgoed uit je jeugd bijvoorbeeld betekent nu niets meer voor jou. De emotie, de cement is weg. En er komen ook steeds stenen bij ... nieuwe gebeurtenissen die belangrijk zijn, veranderende overtuigingen ... de ene steen eruit ... de andere erin enz ... Nu gaat men zich met deze stenen, deze herinneringen en gedachten vereenzelvigen zodat men denkt dat men dit ook echt is ... terwijl dit niet zo is.

Het huis wordt opgebouwd maar wat we echt zijn, werd niet opgebouwd. Het was, het is en zal er altijd zijn.