Natuurlijkheid: de stroom en de emmer

Als heel jong kind zijn we een stroom van energie, bruisend van leven, vol van verwondering, vol van gevoelens die we als volwassene nauwelijks nog opmerken. Want waar is die vreugde, die vanzelfsprekende liefde, de spontaniteit, het gevoel van onschuld, intuïtief voelen, in het NU levend?

Het is bedolven en hoe dat gebeurde leg ik kort uit. Ik speel bijvoorbeeld voor het eerst voetbal en dat doe ik vol energie, vanuit een spontane vreugde tot het stopt en dan denk ik: 'Dat wil ik eens opnieuw doen.' en daarmee heb ik een verlangen gemaakt om dit alles te herhalen. Ik heb uit de stroom van voelen een emmertje gevuld en op dat emmertje staat: 'Ik wil graag voetballen.'  Klinkt heel onschuldig maar de jaren gaan voorbij en door de vele ervaringen stapelen de emmertjes zich op. 'Ik wil graag voetballer worden', 'Ik wil de beste voetballer worden', ' Ik wil er flink voor betaald worden', ... maar ook ... 'Ik wil belangrijk zijn', 'Ik wil geaccepteerd worden', ' Ik wil een held zijn' , ... en voor je het weet zit je niet langer in de stroom maar in je zelf gecreëerde wereld van verlangens, van emmers. Je leeft voor de volgende emmer die nog groter is, nog beter. 

En de stroom ben je vergeten en laat dat nu precies zijn wie je echt bent.